بذر تشيع : حضور فقيه يگانهء عصر ، علامه حلى پس از 705 ق در ايران و مركز حكومت مغولان مايهء خير و بركت بود و از زمينه‌هايى كه حاكم مغول براى وى به وجود آورده بود ، كمال بهره را برد و به دفاع از امامت و ولايت ائمهء معصومين عليهم - السلام برخاست . ازاين‌رو از بزرگترين جلسات مناظره با حضور انديشمندان شيعى و علماى مذاهب مختلف در زمان او مىتوان ياد كرد . در يكى از اين جلسات از طرف علماى اهل سنت خواجه نظام الدين عبد الملك مراغه‌اى كه از علماى شافعى و داناترين آنها بود ، برگزيده شد و علامه حلى با وى در بحث امامت مناظره كرد و خلافت بلافصل مولا على عليه السلام بعد از رسالت پيامبر اسلام را ثابت نمود و با دليل‌هاى بسيار محكم برترى مذهب شيعهء اماميه را چنان روشن ساخت كه جاى هيچ‌گونه ترديد و شبهه‌اى براى حاضران باقى نماند . از همين رو بود كه پس از جلسات بحث و مناظره و اثبات حقانيت مذهب اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السّلام ، اولجايتو مذهب شيعه را انتخاب كرد و به لقب « سلطان محمد خدابنده » معروف گشت . پس از اعلان تشيع وى ، در سراسر ايران مذهب اهل بيت منتشر شد و سلطان به نام دوازده امام خطبه خواند و دستور داد در تمام شهرها به نام مقدس ائمهء معصومين عليهم السّلام سكه زنند و سر در مساجد و اماكن مشرفه به نام ائمه مزين گردد . « 6 » يكى از دانشمندان مىنويسد : اگر براى علامه حلى منقبت و فضيلتى غير از شيعه شدن سلطان محمد به دست او نباشد ، همين براى برترى و افتخار علامه بر دانشمندان و فقها بس است . حال آنكه مناقب و خوبىهاى وى شمارش‌يافتنى نيست و آثار ارزنده‌اش بىنهايت است . « 7 » گنجينهء ماندگار تدريس و تأليف ، هر يك فضيلت بسيار مهمى براى رادمردان عرصهء دانش است و علامه شخصيتى بود كه در اين دو جنبه از ديگر محققان و دانشوران پيشى گرفت و سرآمد روزگار شد . چنان كه گفته‌اند : علامه حلى زمانى از نوشتن كتاب‌هاى

--> ( 6 ) . اعيان الشيعه ، ج 5 ، ص 399 ؛ مجالس المؤمنين ، ج 1 ، ص 571 . ( 7 ) . لؤلؤة البحرين ، ص 226 .